چرا ظروف غذایی کمپوست را انتخاب کنید

در حالی که پلاستیک های معمولی مانند پلی اتیلن و پلی استایرن از سوخت های فسیلی ، بیوپلاستیک ، مانند اسید پلیلاکتیک (اسید پلیلاکتیک) حاصل می شوند ( محصولات PLA ) ، از منابع تجدید پذیر مانند نشاسته از ذرت یا نیشکر ساخته شده است. پلاستیک های قابل تجزیه بیولوژیکی (که با بیوپلاستیک اشتباه گرفته نمی شود) ، که تحت شرایط خاصی تجزیه می شوند ، می توانند از منابع کشاورزی یا پتروشیمی حاصل شوند.

در حقیقت ، پلاستیک های قابل تجزیه بیولوژیکی سالها در برنامه های طاقچه مورد استفاده قرار می گیرند. اما کالاهای مصرف کننده سابقه کوتاه تری دارند. در اوایل دهه 1990 ، کیسه ها و بشقاب پلاستیکی زیست تخریب پذیر ، ساخته شده از پلیمرهای معمولی ، مانند پلی الیفین ، مخلوط با یک ترکیب نشاسته ، به عنوان یک جایگزین سبز مورد توجه قرار گرفتند. متأسفانه ، این محصولات از انتظارات مصرف کننده کوتاهی کردند.

و در اینجا یک تمایز مهم نهفته است: معنای اصطلاحات تجزیه پذیر و کمپوست. در حالی که یک ماده را می توان برچسب زدایی کرد (با اشاره به فرآیند که به موجب آن میکروارگانیسم ها باعث تجزیه و جذب می شوند) ، ممکن است لزوماً کمپوست نباشد ، فرایندی که توسط آن مواد بیولوژیکی برای تولید دی اکسید کربن ، آب و هوموس در یک بازه زمانی مشخص انجام می شود. این همان اتفاقی است که برای زباله های ارگانیک که در یک سیستم کمپوست شهرداری یا در ترکیب حیاط خلوت شما پردازش می شوند ، اتفاق می افتد.

گیج؟ بدتر می شود فراتر از "تخریب پذیر" و "کمپوست" ، نسل بعدی محصولات سبزتر ممکن است به عنوان Oxo-Biodegeable ، Hydro-Biodeable ، عکس-بیودوگراف قابل تجزیه و یا محلول در آب برچسب گذاری شود ، که با فرآیند شیمیایی که این مواد تجزیه می شوند صحبت می کند.

نکته آخر این است که همه پلاستیک های تخریب پذیر به طور برابر ایجاد نمی شوند و ادعاهای گمراه کننده زیادی در آنجا وجود دارد. خوشبختانه ، شما نیازی به مدرک شیمی ندارید تا همه آن را مرتب کنید.

اگر فکر می کنید انتخاب پلاستیک های "سبز" به صورت روزانه راهی برای انجام نقش شما برای کمک به رفع مشکل در حال رشد دفن زباله ما است ، دوباره فکر کنید.

هنگامی که مصرف کنندگان اصطلاح "تخریب پذیر" را می شنوند ، فکر می کنند که به نوعی همه چیز به طرز جادویی ناپدید می شوند ، مهم نیست که چه کاری انجام می دهند ، از بستر کردن تا قرار دادن آنها در دفن زباله. با این حال ، واقعیت این است که هیچ یک از اینها اتفاق نمی افتد.

چرا؟ از آنجا که دفن زباله ها اساساً برای زباله های "Entomb" ساخته شده اند و از قرار گرفتن در معرض هوا ، رطوبت و نور خورشید جلوگیری می کنند. بنابراین حتی زباله های زیست تخریب پذیر نیز در محل دفن زباله تجزیه نمی شوند. به همین دلیل روزنامه هایی که در محل های دفن زباله یافت می شوند ، 35 سال بعد قابل خواندن هستند.

مفهوم ساخت کانتینر مواد غذایی پلاستیکی قابل تجزیه و سپس ارسال آنها به محل دفن زباله ، واقعاً اکسیومرونیک است. به همین دلیل مصرف کنندگان باید به دنبال محصولات کمپوست و نه تجزیه پذیر باشند. با فراخوانی چیزها "کمپوست" ، شما به مصرف کننده سیگنال می دهید که این چیزی است که شما باید به طور متفاوتی از آن استفاده کنید .